Als gigolo spreek en ontmoet ik veel vrouwen. Wat me steeds weer opvalt, is hoeveel van hen hun verlangens hebben leren temperen. Niet omdat ze die niet voelen, maar omdat ze ooit hebben geleerd dat het beter is om ze niet te veel te laten zien. Te intens, te sensueel, te aanwezig – dat zou “te veel” zijn.
Maar wanneer een vrouw haar seksuele energie onderdrukt, onderdrukt ze niet alleen haar seksualiteit. Ze drukt ook haar levenslust, haar speelsheid en haar innerlijke vuur naar de achtergrond. Ik zie vrouwen die succesvol zijn, zorgzaam zijn, sterk zijn – maar ergens diep vanbinnen nog steeds het gevoel hebben dat er een deel van hen niet volledig geleefd wordt. Sterker nog, dat wat niet geleefd mag worden staat in overleef-stand. Dit geeft letterlijk stress in het lijf. Niet meteen merkbaar maar subtiel chronisch aanwezig. Dit geeft fysiologische, biochemische veranderingen die maken dat het vrouwenlichaam voortdurend in de 'aan-stand' staat met alle gevolgen van dien. Stress is een lichamelijke reactie, bedoeld voor een kort moment, om te overleven. Echter, zodra deze stress een chronische staat van 'zijn' is geworden, oftewel een nieuwe manier van leven, dan ontstaan er allerlei klachten op lichamelijk-, emotioneel-, psychisch- en spiritueel vlak. Alle reden om dit serieus te nemen.
Daarom pleit ik er als gigolo juist voor dat vrouwen hun seksuele vrijheid opnieuw claimen. Niet als provocatie, maar als een vorm van zelferkenning. Jouw verlangen is geen zwakte. Het is levenskracht. En een vrouw die zich weer durft te verbinden met die energie, straalt dat uit in alles wat ze doet en wie ze is. Namelijk, in essentie krachtig, vitaal, gezond van lichaam en geest en vol levensenergie.
Een vrouw die haar verlangen niet langer wegstopt, maar het durft te voelen en te belichamen, komt dichter bij haar ware kracht. En dit zie ik keer op keer gebeuren in mijn ontmoetingen. En dat gun ik iedere vrouw.
Reactie plaatsen
Reacties